LEONCE EN LENA

“Wat mensen niet allemaal doen uit verveling! Ze studeren uit verveling, ze bidden uit verveling, ze verlieven, verhuwelijken en vermenigvuldigen zich uit verveling en sterven uiteindelijk uit verveling. En dat alles – en dat is het leuke eraan – met de meest gewichtige gezichten, zonder dat ze weten waartoe het dient. Al deze helden, deze genieën, deze domoren, deze heiligen, deze zondaren, deze gezinshoofden, zijn in wezen niets anders dan geraffineerde leeglopers. – Maar waarom ben ik nou net degene die dat weet?”

Lang geleden, in een land hier ver vandaan, leefde een prins die zich wanhopig verveelde. Hij bracht zijn dagen door met het tellen van zandkorrels en het uitdokteren van strategieën om zichzelf op de kop te kunnen kijken. Maar wat hij ook probeerde, de tijd drukte steeds zwaarder op zijn schouders. Ook al stond op elk uur van de dag een hele hofhouding klaar om aan zijn gekste gril en dolste droom tegemoet te komen, ook al had hij de prachtigste vooruitzichten en paleizen, niets hielp. Prins Leonce geeuwde en verveelde zich.

Zo begint een sprookje, en we verwachten reeds de onverwachte wending die alles anders zal maken: “Tot op een dag…!”. We zitten niet te wachten op een held die alleen maar strijdt tegen de tijd, want dat soort helden kennen we al. We zijn het immers zelf. De prinsen en prinsessen van weleer zijn van hun gouden troon gestapt, zijn uit hun verre paleizen vertrokken en wonen tegenwoordig in rustige wijken, in huizen met goedgevulde koelkasten en geruststellend flikkerende televisies. Met z’n allen hebben we de strijd om het bestaan gewonnen, en de hoofdprijs weggekaapt: vrije tijd. En de hofhouding van het entertainment staat al gedienstig klaar om ons ervan te verzekeren dat we die tijd goed gevuld krijgen. Maar wie voelt niet ergens achter zijn kiezen de geeuw van Leonce opborrelen? Leonce en Lena. Jan en Alleman.

Een vleugelpiano staat centraal op het podium. Muziek is de enige reddingsboei in de zee van verveling. Soms zwalpen we op Franz Schubert, soms op Bill Evans. Maar zwalpen doen we. Guitig en genereus.